Drie keer is scheepsrecht. Na een hevige gladheid en een storm is op zondag 21 maart, start van de lente, voor de derde keer de Nivon wandeling Ockenburgh gepland. Dit keer gaat het wel door. Een bleek zonnetje en een stevige wind vergezellen de dertien wandelaars. Organisator Nel had de route twee keer voorgelopen, dus geen twijfels over de wandelroute van 11 kilometer. Aan de zuidkant van Den Haag ligt een aantal mooie parken, waaronder Madestein. Krokussen en narcissen steken fier hun kleurige kopjes boven het gras uit. De vlinders in de vlindertuin wachten op warmer weer én meer zon. Wij niet, wij gaan verder.


Terug aan de andere kant van de Monsterseweg wandelen we Leydenhof in. Een klein, maar prachtig binnenduinbos. Zo mooi dat Nel besluit hier een korte pauze in te lassen. De thermosflessen komen uit de rugzakken en de chocolade-eitjes worden uitgedeeld. Het bos is beroemd om z’n bovengrondse Rode Bosmierennesten. Gerard zit er vlak naast. We bewonderen het hoopje en denken dat het in de zomer al een grotere hoop zal zijn. Dan had Gerard hier niet zonder jeuk gezeten.
Ook een aantal Nivonleden uit Woerden (de opgeheven afdeling die onlangs bij Gouda is gevoegd) waren mee. Gezellig! Pratend liep het gezelschap verder. De anderhalve meter regel wordt zo goed en kwaad als het kan aangehouden. Alleen abrupt stoppen voor een vogel in de boom leidt tot filevorming. De groep vouwt als een harmonica in elkaar.

Naast bos en duin loopt de route ook langs de zee. Er staat een stevige wind. Bij de zandmotor, bedoeld om een kunstmatig schiereiland voor de kust van Monster te maken, stikt het van de kitesurfers. Bij menig Nivonwandelaar komt een hevig verlangen naar het vrije leven van deze surfers boven. Tsja, als je het nooit gedaan hebt, ziet het er spectaculair uit. Wandelen tegen de wind is ook een hele uitdaging, zeker als je een naar de zee terugstromend beekje over moet springen. Praten in de wind is moeilijk, genieten niet. Dat gaat vanzelf.
Nel, toch ook niet meer de jongste meer, heeft nog een flinke klim voor ons in petto. De Puinduinen van Den Haag. Een ware Alpencol in een verder vlakke omgeving. Gemaakt uit het puin van de huizen die in de Tweede wereldoorlog zijn afgebroken. In 1963 kregen ze een nieuwe bestemming om de kust te beschermen en op 21 maart 2021 een puist in onze wandeling. Licht hijgend staat iedereen boven waarop Leni monter zegt: ‘we zijn er nog niet hoor’! Inderdaad is er nog klein stukje te beklimmen naar het monument om naar de sterren te kijken. Liggend in een kommetje zodat er geen ander licht de waarneming kan verstoren. Helaas zijn we iets te vroeg voor sterren. Nu volgt natuurlijk een afdaling naar het landhuis Ockenburgh, vroeger in gebruik als Jeugdherberg. Ernaast ligt een kas waar je koffie, thee en koeken kunt krijgen. Je moet er wel voor in de rij staan, maar dan kun je ook lekker genieten.


Nivonners raken niet uitgepraat. Over kampeeravonturen op een paspoortcamping in de duinen hier vlakbij, geheelonthouding (van alcohol althans) in vroeger tijden en het lenen van boeken in de bibliotheek tijdens coronatijd. Dit alles in opperste harmonie en gezelligheid. Dat maakt dit wandelen zo leuk. Je krijgt er niet alleen vermoeide voeten van, maar vooral weer veel energie!
Nel, bedankt voor een heerlijk corona-vergeet-dagje.

Jos van den Bergh

De behoefte om, juist in deze tijden, samen dingen te ondernemen is groot. Dat bleek bij de wandeling in het Weegje op zaterdag 6 maart. Maar liefst 19 enthousiaste wandelaars en één teckel verzamelden zich op de parkeerplaats van het Praathuis. Alles natuurlijk op anderhalve meter afstand.
De groep werd meteen in tweeën gedeeld, de ene groep ging de ronde linksom, de andere rechtsom. Zo werd er twee aan twee gewandeld en werd er geregeld spontaan van gesprekpartner gewisseld. Heel genoeglijk en ontspannen.

t Weegje pauze
De wandeling is maar 3,5 km, dus niet een superprestatie. Het ging vooral om ontmoeting en ‘samen’. Nabij de crossbaan keken we of de bosuil thuis was, maar helaas. Later zag ik op Facebook dat de uil die middag wel was gespot, in de holte van de wilg.
Halverwege de tocht werden we verrast door Miranda, die klaarstond met warme choco (met slagroom) en brokken speculaas. Al snel kwam ook de “linksom-groep” erbij. De organisatie had bedacht dat de groepen elkaar tijdens het wandelen zouden treffen (dat was corona-gezien beter geweest). Maar ja, het liep zo dat we met zijn twintigen heel gezellig aan de chocomel stonden.

t weegje, t brugje

De choco was bijna op toen we twee Boa’s in het vizier kregen. Slik, oei….
Maar gelukkig waren het geschikte lui die al meteen zagen dat we geen corona-wappies waren en dat we ons best deden om wat afstand te houden. We kwamen er met een waarschuwing vanaf.
Ons leerpunt is: wandelen kan, ook met een groep (mits twee aan twee en met afstand), maar – zolang de coronabesmettingen op een hoog niveau zijn – beter geen gezellig drinkmoment halverwege.

t Weegje, grutto
We vervolgden onze wandeling. Bij de “gruttoplas” zagen we inderdaad grutto’s, maar niet in die groten getale zoals we die een aantal jaren geleden konden spotten.
De wandelgroepen ontmoetten elkaar weer bij de parkeerplaats. Daar vond nog een feestelijk momentje plaats: drie jubilerende leden (die meededen aan de wandeling) kregen daar hun speldje (en plantje) overhandigd van secretaris Miranda.

Leni de Jager

Excursie oude begraafplaats Gouda 26 mei

Eerste klas graf, tweede klas graf, derde klas graf, huurgraf, ook na de dood is de wereld nog niet bevrijd van klassen. Dat werd de 17 Nivonners duidelijk die op een koude regenachtige avond zich verzameld hadden op de Oude Begraafplaats bij de Prins Hendrikstraat. Naargeestig: nee, wel stemmig met mooie grassen, bloemen en grafzerken die bijna 200 jaar oud zijn. In 1832, zo leerden wij, werd besloten om de Goudse doden niet meer te begraven bij de Sint Jan, maar op een algemene begraafplaats. Alle doden waren welkom, al behielden de Joodse burgers hun eigen begraafplaats. In 1829 werd gestart met de bouw van een aula. Boven de deur een lesje in vergankelijkskunde. Een vleugel van een duif en een vleermuis stond voor de levenscyclus, palmtakken, een slang die zichzelf in de staart beet en de onvermijdelijke zeis: de kunstenaar had zich duidelijk uitgeleefd in de dood.

Op weg naar de ‘bedevaartsplaats’: Malva Marina Reyes. Nu keken velen fronsend, maar de dichter en Nobelprijswinnaar Pablo Neruda heette eigenlijk Neftali Reyes. Z’n dochter was geboren met een waterhoofd. De dichter verliet moeder en dochter razendsnel. Moeder, met Nederlandse roots, heeft Malva bij een pleeggezin in Gouda onder gebracht. Hier is het op 8 jarige leeftijd overleden. Ieder jaar komen vele liefhebbers van de dichter naar Gouda om het graf van z’n dochter te bekijken. Onze Pablo heeft zich nooit voor z’n dochter geïnteresseerd.  Op het graf staan mooie blauwe vergeet-me-nietjes.

Dicht bij de aula liggen de graven van rond 1835. Lopend naar de Bosweg, naderen we de graven van rond Tweede Wereldoorlog. Op de begraafplaats liggen een aantal oorlogsgraven van mensen die door de bezetter zijn gefusilleerd of burgers die op 6 november 1944 het slachtoffer zijn geworden van een vergissingsbombardement op de Boelekade. Het eigenlijke doel, het station, werd gemist. De doden, veelal erg jong, liggen nu op de begraafplaats.

Gids Koos kent bijna alle graven met hun verhalen. Een enorm graf doet vermoeden dat er een rijke man of vrouw ligt, maar Koos vertelt dat er 6 mensen onder begraven liggen, allemaal familie van elkaar. Zijn vrouw Wil, gespecialiseerd in de 121 graven van doodgeboren kinderen, vertelt over een vrouw die op de begraafplaats, na lang zoeken, haar dood geboren tweelingzus heeft teruggevonden. Emotie alom.

De Goudse voetballer Rocus Biesheuvel, gestorven net na de oorlog, heeft een graf met een voetbal erop. Het graf wordt onderhouden door de voetbalvereniging Ona. Koos wist ons te vertellen dat de jong gestorven Rocus een carrière als die van Johan Cruijff nog voor de boeg had, toen de man met de zeis hem kwam halen.

Volgens schrijver Jean-Phillippe van der Zwaluw, ook aanwezig, was het belangrijkste graf  dat van Anna Barbara van Meertens-Schilperoort. Haar bijnaam was de Kroon van Gouda.  Ze was een veelzijdig en gedenkwaardig voorloopster van de vrouwenbeweging. Naast schrijfster was ze ook kostschoolhoudster, onderwijzeres, reclasseringswerker en maatschappelijk werkster. Dat ging er bij de progressieve Nivonners in als koek. Die werd ook nog geserveerd bij de koffie en thee.

Als dank voor de rondleiding kregen we van de Stichting Goudse begraafplaats een mooi herinneringsboek. In het boek foto’s van Anke Ligteringen en gedichten van oud Stadsdichteres Inez Meter. Als afsluiting een mooi toepasselijk gedicht;

De aarde

Is onze oorsprong

De zee

Het oneindig verlangen

Het zand

De zachte overgave

Grint

Suggereert de smart

Stenen

Vragen om overwinning.

In gedachten loop ik van de begraafplaats terug naar de fiets. Boven me, donkere luchten, de wind zwiept ze over ons heen. De grafstenen, gelegen in het hoge gras, wachten rustig de komst van de zomer af.  De deelnemers konden toch, in een periode van lockdown weer even genieten van een cultureel uitstapje.

Jos van den Bergh

Noot: over Anna Barbara van Meerten-Schilperoort heeft Jean-Philippe van der Zwaluw het boek: ‘De kroon van Gouda geschreven’.

Willeskopwandeling: wind, regen en lepelaars

Woensdag 5 mei, Nivon Gouda gaat wandelen bij Willeskop. Dit gebied ligt tussen Oudewater en Montfoort. Vanaf het wandelpad is er een royale mogelijkheid om vogels te kijken die foerageren op de ondiepe plasjes.

Gewapend met kijkers en vogelboekjes verzamelen 12 liefhebbers voor deze wandeling. Gehoopt werd op mooi weer, maar nog op de parkeerplaats  werd even gewacht voor het weer droog werd. Een aantal nieuwe gezichten meldden zich. Tijdens het wandelen op 1,5 meter afstand kunnen we kennis met elkaar maken. Soms raakt men wat achterop omdat er een vogel moet worden gespot. Turend door een kijker en bladderend in een vogelboekje. Dan ineens, aan de andere kant van de plas, een drietal grote witte vogels. De wandelaars vooraan hebben de kijker al in de aanslag. Als een lopend vuurtje gaat het naar achteren: lepelaars. Met hun snavels wroeten ze in het water. Wat een mooi gezicht. Deze dag kan, wat mij betreft, niet meer stuk.

De wind waait hard, wolken schieten hoog boven ons voorbij. In de verte een strook blauwe lucht. Boven ons is het minder blauw, eerder loodgrijs. Langs het pad staat een uitkijktoren. Vanaf hier moet je een mooi uitzicht hebben over plassen en polder. Je staat ook vol in de wind. Een enkeling waagt de klim naar boven. Velen blijven beneden kletsen. Over een smal onverhard polderweggetje, met een klein watermolentje, gaat het verder. Het begint hard te regenen. De kale bomen bieden nauwelijks bescherming. De wandelaars lopen stevig door.

Net wanneer we door het open veld moeten, klinkt één donderslag. Wat te doen: wachten of doorgaan. Aangezien het bij deze ene klap blijft lopen we door. De koffiepauze schiet erbij in: te nat, teveel wind. De meegebrachte stroopwafels worden wel verdeeld. De stemming blijft goed. Er wordt gewezen naar dobberende vogels, vertelt over wandeltochten in binnen- en buitenland. Je leest het goed: slecht weer en Nivon verbroederen.

Na 7,5 km bereiken we de auto’s weer. De volgende bui is zich boven Haastrecht aan het voorbereiden om ons de volle laag te geven. Dat maakt niet meer uit. De ruitenwissers van de auto zwiepen het water van de ruit. We hopen dat er nu toch echt beter weer aan gaat komen.

Jos

   

Zakdoekjes en Aha op Gooilust

Een mooie zonnige dag. Voorafgaand aan de excursie Buitenplaatsen ’s Graveland (2 juni) strijken negen mensen neer op het terras van Land en Boschzigt. De taart is heerlijk!

Gids Greet Harinck vertelt, aan de hand van kaarten, over het ontstaan en ontwikkeling van de Buitenplaatsen.

Na deze uitleg wandelen we naar Gooilust, één van de buitenplaatsen in het Gooi. De rododendrons, in intense kleuren, staan er prachtig bij. Het is heerlijk wandelen in dit schaduwrijke gebied.

Greet wijst ons op de bomen. We zien onder andere de Davidia involucrata, ofwel zakdoekjesboom en we verwonderen ons onder een megagrote thuja, met vanuit de grond groeiende uitlopers.

Landhuis Gooilust is in 1779 gebouwd. In 1895 erfde Louise Six het landgoed. Zij trouwde later met Frans Ernst Blaauw. Blaauw veranderde de buitenplaats in een dierenpark met gnoes, blesbokken en bizons. Het boterde niet erg tussen Louise en haar echtgenoot. Toen Louise in 1934 overleed liet ze Gooilust aan Natuurmonumenten na en niet aan haar man. Dat vond hij niet leuk …

Als het even goed was tussen Louise en Frans Ernst, dan keken ze samen uit op de Gnoeweide, waar de dieren schijnbaar vrij rondliepen. Maar dichterbij zie je de ‘aha’, een diep gelegen muur die niet te zien is vanaf het huis.

Na de wandeling van ongeveer acht km praten we nog wat na op het terras van Land en Boschzigt. Een zeer geslaagde excursie met boeiende uitleg van onze gids!

Leni de Jager

Verslag wandeling Oukoop op 7 juni

Een prachtige zondag in juni. Zeven wandelaars trekken hun stevige schoenen aan voor een tochtje van negen km in de Polder Oukoop.

De schapen op de Enkele en Dubbele Wiericke hebben veel belangstelling voor de meewandelende teckel; die belangstelling is wederzijds.

Op de verharde passages van de route dwingt de drukte op de weg ons in ganzenpas. Veel racefietsers, e-fietsen en cabrioletten. Gelukkig komt daar snel weer een graspad.

Zo wandelen we langs de Wiericke naar de Oukoopse Molen, een zgn. Wipmolen. Vervolgens langs de Put van Kruijt, een natuurgebied ontstaan door het turfsteken.

Rond lunchtijd arriveren we bij een picknickbankje. Goed geregeld Nel! Daar genieten van onze meegenomen lunch. Gezellig bijeen. De meesten hebben hun tweede vaccinatie al binnen, dus het kan allemaal weer. Toch? De stemming is zo goed dat we spontaan overgaan tot zang van kinderliedjes!

We vervolgen onze tocht door de polder. Hier veel klimwerk over hekjes, dus worden er weer andere spieren aangesproken dan de wandelspieren.

Na het vogeluitzichtpunt brengen we een kort bezoek aan een boerderij met toilet. Het smalle pad langs de Wiericke brengt ons terug op het startpunt in Hekendorp.

Zes mensen hebben nog een nazit bij de datsja van Gerard & Leni.

We kijken terug op een mooie en afwisselende wandeling in het zo mooie polderland ten oosten van Gouda.

Leni de Jager

 

Verslag bezoek steenovens Klein Hitland op zaterdag 19 juni.

Na mijn recente, zeer doorweekte, fietservaring naar de excursie bij Willeskop had ik deze week wel een paar keer extra gekeken naar de weersverwachtingen en ook de trend. Het zag er goed uit en ook na de kleine recente zonnegolf was het een prachtige fietstocht in aangenaam weer zonder verbrandingsgevaar.

Onderweg geen van de andere mede-fietsers opgelopen. Ook op de dijk was het, dankzij een tijdelijke wegonderbreking, rustig fietsen met een mooi uitzicht over de Hollandse IJssel. Een local (Frans) die dacht de binnenweg (en niet de onderbreking) goed genoeg te kennen kwam daardoor toch (iets later) op de koffie.

Een groep van vijftien personen was verzameld, ook met een Woerdense inbreng. De ontvangst was zeer hartelijk met drinken en iets lekkers.

Steenovens_juni2021A

Het zeer deskundige team, Marie-José en Theo, voerde ons terug naar vroeger eeuwen en schetste niet alleen het ontstaan van de vele steenovens maar ook de leefomstandigheden. Zo konden we ons met de historische plaatjes ook enigszins inleven in de familie Mijnlieff en de vele arbeidersgezinnen die afhankelijk waren van het wel en wee van deze industrie. In een seizoen werd er drie keer een cyclus van stenenbakken doorlopen, waarbij het stoken op zich steeds een zestal weken stoken achtereen betekende. Daarvoor waren dus heel veel turfjes nodig en werd er in die stookperiode dag en nacht gewaakt dat alles goed verliep. Uiteindelijk, als er aan het eind van het proces blauwe rook was, was het weer een voltooide cyclus.

Steenovens_juni2021B

‘Klein Hitland’  was tot 1960 nog in bedrijf. Het was de laatste steenfabriek op het stuk van de Hollandse IJssel (met eb en vloed). Het bijzondere is dat het hier om een open steenoven of veldoven gaat. Er staan nu vier open ovens en recent is men gestart met het blootleggen van een vijfde oven die iets dieper ligt. Mochten er vrijwilligers zijn die aan het behoud willen meewerken, dan wordt dat verwelkomd door het team.

We hebben een goede en uitvoerige uitleg gekregen van de werking van de ovens. Ook werd het ontstaan van de kleurscharkeringen van de bekende IJsselsteentjes variërend van geel tot rood/blauw. Behalve de temperatuur, dus plaats in de oven, speelt ook het kalkgehalte een grote rol.

Steenovens_juni2021

Tal van historische elementen, zoals het Kinderwetje van Van Houten (1874) als ook de herkomst van het ‘turven’ passeerden de revue. De IJsselsteentjes zijn ook als ballast meegevoerd op de VOC-schepen. Zo kan men op verschillende Hollandse versterkingen in den vreemde deze steentjes terugvinden. Even op letten dus een volgende keer dat we weer zo’n exotisch reisje mogen maken.

Voor degenen die niet meekonden maar wel geïnteresseerd zijn, een filmpje over ‘Klein Hitland’  is ook nog op internet terug te vinden: https://www.youtube.com/watch?v=nBgMCnVMV0I&t=624s

Het geheel werd weer afgesloten met een versnapering en we hebben een hele leerzame en leuke middag gehad met dank aan Marie-José, Theo en Mientje. 

Koen

 

Verslag wandeling polder Bloemendaal 30 juni.

Een zevental meisjes en jongens sterk waren we verzameld voor de tocht.
Een aantal bekende gezichten, en ook Jan had zich aangemeld. Hij had een professionele camera meegenomen en heeft ons na afloop voorzien van een aantal mooie plaatjes.

PolderBloemendaal3                    PolderBloemendaal4

Het weer was toen we begonnen wat bedrukt en er was wel kans op een buitje, kortom prachtig wandelweer! Het vooruitzicht was om halverwege koffie te drinken maar omdat die horecavoorziening pas later openging hebben we de eerste gelegenheid bij boomkwekerij Tas benut en trakteerde Elizabeth ons op de koffie. We konden even door de kassen lopen en de koffie werd, begeleid door de hondjes, genuttigd. Een aanrader en een mooie koffiestop.

PolderBloemendaal5                            PolderBloemendaal8

Vervolgens wandelden we door de percelen van de kweker naar de vogelhut op palen, met een mooi overzicht over de weilanden. Een goede vogelspotplek. Het eerste pontje werd genomen en de groep had zich al wat in de lengte verspreid. Her en der werden foto’s genomen en langs de zijkant waren, naast andere wilde plantensoorten, ook orchideeën te zien.

PolderBloemendaal9                                    PolderBloemendaalWinterdijk
Een stukje Winterdijk gelopen en daarna het zijpad op naar de volgende pontjes. Een prachtig stukje natuur zo nabij onze woonkernen. Achterlangs kwamen we aan bij de nieuwe randbebouwing van Waddinxveen. Omdat de hefbrug in onderhoud is en men ook de N-weg gelijktijdig heeft afgesloten voor onderhoud, konden we heerlijk rustig en ook nog midden op de weg lopen zonder voorbijrazend verkeer, heel uniek. Na de hefbrug weer terug naar de aansluiting met de Winterdijk. De diverse tuinders zijn druk bezig met werkzaamheden en ook rond de waterbassins is er activiteit.
We genoten bij de picknicktafel op het zijpad nog even van een kleine pauze, waarna we het rondje voltooien naar ons startpunt.
Een prachtige tocht midden in de natuur, met veel mooie fotomomenten en zeker voor herhaling vatbaar. Met dank aan Jan voor de foto’s en Elizabeth voor de koffie en organisatie!

Koen

 

Verslag excursie naar het voedselbos Gedeelde Weelde.

Op 17 juli brachten leden van onze afdeling een bezoek aan het voedselbos Gedeelde Weelde nabij Oudewater.

Zie onderstaand beeldverslag …

Beeldverslag voedselbos Gedeelde Weelde te Oudewater

Op woensdag 28 juli verzamelden 15 mensen zich op de parkeerplaats van Winkelcentrum Bloemendaal voor een dagje Brabantse Biesbosch.

Helaas was de weersvoorspelling niet al te goed, dus gingen we gewapend met regenjassen op pad naar het Biesbosch Museumeiland bij Werkendam. Er waren een aantal mogelijke routes. Een deel van de auto’s ging via het pontje op de Kop van ‘t Land, achter Dordrecht en de rest reed via de snelweg en de brug bij Gorinchem.

Ondanks de verschillende routes kwamen we ongeveer gelijktijdig in het museum aan. Hier hebben we gezellig met zijn allen koffie/thee gedronken met iets lekkers erbij. Helaas kon dit, vanwege het weer, niet op het terras, maar de binnenruimte van het restaurantje (Biesonder genaamd) was een prima vervanging. Door de grote ramen in het restaurant had je een mooi uitzicht naar buiten en konden we de boot, waar we later mee gingen varen, al zien liggen.

         

Na de koffie was er eerst tijd om in het museum rond te kijken, te beginnen met een film over het ontstaan van de Biesbosch. Een leerzame film, met allerlei wetenswaardigheden, die later bij de boottocht en de wandeling te zien waren. Na de film was er nog tijd om in het museum rond te kijken, voordat we op de boot stapten.

Om kwart over 12 gingen we aan boord van de fluisterboot, die gezien het weer overdekt was. Wel was er voor de fotografen een open achterplecht om mooie plaatjes te schieten. De schipper van de boot vertelde tijdens de vaartocht over de geschiedenis en de flora en fauna. Interessant om wat meer te horen over de bevers en de sporen, die zij achterlaten in de vorm van kaalgevreten takken. Ook de verhalen over de zeearend en visarend, die er sinds enige jaren nestelen, waren boeiend.

        Brabantse Biesbosch A

Na terugkomst was er tijd om het museum verder te bekijken en als je dat wilde nog wat te drinken. Om half drie gingen we op pad voor een wandeling in het gebeid naast het museum. Het was een leuke, korte wandeling langs een wilgentuin en de vangpijp van een eendenkooi, waarna we rond half 4 weer terug waren bij het museum.

Het was al met al een hele gezellige en geslaagde dag met veel informatie over een voor ons redelijk onbekend gebied. Ondanks de slechte weersvoorspelling is het de hele dag half bewolkt en droog gebleven. Pas op de terugweg in de auto vielen de voorspelde buien.

Margot van Ditmarsch en Tim van Immerzeel

Krimpenerwaard op de fiets, 7 augustus 2021.

Zaterdagochtend weer een aatal keren op de regenvoorspeller en naar de lucht gekeken. Gisteren zelfs een klap onweer in de voorspelling, maar nu ziet het er goed uit.

Zes vrouw/man sterk verzamelen we bij de muziektent in het Houtmansplantsoen. Ook al wat jongeren hangen rond de bankjes maar die gaan niet mee. Een aantal bekende Nivonners en Jan. Jan maakt gebruik van zijn eigenbouw elektrisch ondersteunde fiets met 1000W motor. Ik dacht dat we op de fiets gingen.

 Jos had al aangegeven dat we ongeveer 17 km/uur zouden fietsen. Als liefhebber van de rekensommetjes was ik natuurlijk al bezig te bedenken hoe die 17 km was bepaald. Was dat het gemiddelde in de groep of het verschil in heen- en terugweg, met pauze meegerekend of zonder?

Enfin we waren inmiddels al van de dijk af naar beneden gedoken, de fietstunnel in en in het typische boerenland van de polder aangekomen.  Jos gaf de kopgroep af en toe een richtingaanwijzing en de tocht slingerde zich voort.  Er waren wat anderen ook onderweg maar het was niet druk. Waarschijnlijk toch het weer dat typisch Hollands zomers was.

Tot nu toe hadden we steeds aardig wind tegen en zo koersten we een beetje richting het zuidwesten van de polder tot  Berkenwoude. Het was tijd voor de pauze bij een leuk klein boerenterras met parasols en voldoende keuze. Ook groente kon daar worden ingeslagen. Leek me een goed punt om te onthouden als ik vaker hier in de buurt fiets.

Dreigende luchten trokken over en zowaar nadat we weer opgestapt waren kregen we een paar spatjes mee, maar je werd er niet nat van. We staken door naar het oosten en voor mij waren zeker niet alle wegen en paden bekend maar wel mooi. Aangekomen in Vlist werd de route huiswaarts ingezet. Vermoeidheid nam wel wat toe, toch in ieder geval wel bij mij. Spoedig waren we al weer in Gouda en ging een ieder zijns weegs. Nu ik toch in de stad was ben ik nog even langs het terras van het museumhavencafé gefietst en heb nog even van het bier geproefd. Leek me dat ik die wel had verdiend.

Jos het was een mooie trip, met prachtig droog weer, dank!

Koen

Verslag kanotocht op de Nieuwkoopse plassen

We verzamelden op 18 augustus bij het café De Klinker in Noorden. Bij de koffie maakten we kennis met elkaar. We zijn met z’n zevenen: Gerard en Leni, Anita en Simcha (Bleiswijk), ikzelf en mijn vriendin Marja (Utrecht) en niet te vergeten Koen.

Tijdens het koffiedrinken begon het even stevig te regenen. Koen liet ons de kaart van het plassengebied zien en vertelde over het ontstaan van het gebied. Op de kaart kun je heel mooi de rechte en schuine patronen waarnemen in het landschap. Het aparte is om te horen dat dit waterrijke gebied lager ligt dan het omringende landerijen.

Op het moment dat we gingen kanoën, werd het gelukkig droog. De meesten gingen in een eenpersoons kano. Anita en Simcha gingen gezellig samen in een kano.

Kanovaren Nieuwkoopse Plassen 2021 (1)

De eerste uitdaging was om veilig en droog in de kano te komen. Gelukkig werden we galant in onze kano geholpen en konden we rustig aan dit voor mij nieuwe avontuur beginnen. Het was even geleden dat ik had gekanood, dus even zoeken en voelen hoe het allemaal werkt. Ik vond de twee voetensteuntjes aan de zijkant en dan de slag te pakken krijgen en daar gaan we.

Het weer knapte op en we hebben het helemaal droog gehouden en zelfs de zon liet zich af en toe zien. Kortom een prima kanodag.

Ik vond het heerlijk om zo één met het water en de natuur te zijn. De wind was matig en we zouden voor het merendeel door kleine watertjes varen en dat geeft ook een fijne beschutting. We gingen o.a. door een gebiedje met veel bochten, een ‘meanderende’ waterloop. Ik had er nog nooit van gehoord. Het grappige was dat we elkaar zagen varen door het landschap heen.

Kanovaren Nieuwkoopse Plassen 2021 (2)

Er waren weinig watervogels te zien, maar we zagen vanuit de kano nog best veel bloeide planten. Zo zagen we kattenstaart, watermunt, blauwtje en gagel. Het wuivende riet gaf een mooi ruisend geluid en omdat de bladeren op een bepaalde manier om de stengel zitten, beweegt het altijd met alle winden mee. We stopten even bij het grootste waterlelieveld, waar Koen (die sinds kort schipper en gids is op de Nieuwkoopse Plassen) wat uitleg gaf over de waterplanten. Zo leerden we de verschillen tussen de stelen van de gele plomp en de waterlelie: de stengel van de waterlelie is rond en hol en kun je gebruiken als een luchtpijpje onder water. De plomp heeft een hoekige stengel.

We hadden lunchpauze op een landje met een paar bankjes. Met wat hulp konden we enigszins droog aan land komen. Op dit moerassige landje was het heerlijk toeven. Koen trakteerde op soesjes en vertelde over de tormentil die hier bloeit. Van de wortels van dit gele plantje wordt een rode kleurstof gemaakt.

We gingen een klein stukje dezelfde weg terug en later over kleine wateren met aan weerszijden dicht begroeid moerasbos. Het leek alsof we in de jungle waren. We konden op een gegeven moment de kerktoren van het startpunt al zien, maar toen moesten we nog een paar slootjes rond varen en daar was het eindpunt weer in zicht. Ter afsluiting dronken we nog een consumptie bij het café.

Ik heb het als een leuke sportieve dag ervaren en ik kan het iedereen aanraden!

Marlies Blankers

Verslag wandeling Krimpenerwaard 4 september 2021

Paradijselijk!
Jos had geen woord teveel gezegd in zijn aanprijzing van de wandeling in de Lopiker- en Krimpenerwaard. Het was prachtig, alles werkte mee.

.       
We waren met zijn tienen, dus best een flinke club. ‘s Ochtends was het nog fris, maar al snel brak de zon door, en wandelden we in stralende zonneschijn. Bijna de hele wandeling was onverhard. Bramen boden ons verfrissing onderweg, en bovendien was er een stroopwafel van Jos. Ik zag ons polderland weer van een heel andere kant. Prachtig hoeveel wandelpaden er tegenwoordig overal lopen.

Wandeling Krimpener- en Lopikerwaard13         
Om even over 5 waren we weer op ons startpunt. Moe maar heel voldaan!
Dank voor de mooie wandeling, Jos!

Elizabeth van Wensveen

Verslag van het Nivonweekend Eikhold van 10-12 september.

Villa Eikhold                    Eikhold

Na een voorspoedige treinreis naar Heerlen kwam ik vroeg in de middag aan in villa Eikhold. Miranda, Ronald, Leni, Gerard en Tinus waren er om ons hartelijk te verwelkomen. Er heerste echter een lichte paniek omdat een huiswacht van de afgelopen week onze gereserveerde kamers had overgeboekt, dus dat was niet fijn voor de organisatoren en de huiswachten. Uiteindelijk heeft, met veel moeite, toch iedereen een slaapplaats gekregen.

Vrijdagmiddag was er nog geen programma en ben ik met Leni en Fon naar het centrum gelopen en hebben we het museum Schunck bezocht. Het is een prachtig glazen gebouw, voormalig warenhuis Schunck, waar een geweldig mooie expositie was van de tuinen van Piet Oudolf en LOLA (lost landschapes) landschapsarchitecten. Ook was er een kleine foto-expositie ProuTboys te zien, dit in het kader van het LHBT+ jaar.

Kok Eikhold          Miranda Eikhold

Terug in Eikhold waren er inmiddels meer gasten aangekomen en hebben we pizza besteld. Sommigen hadden hun eigen maaltje mee. ’s Avonds werd iedereen officieel welkom geheten door Miranda met koffie, thee en koek. Er werden sheets opgehangen om ideeën voor activiteiten op te schrijven en voor het helpen bij de corvee, waarop iedereen kon inschrijven. In de avond werden er spelletjes gedaan, waaronder bridge, en gezellig gepraat.

Eikhold aan tafel        Terras Eikhold

Zaterdagochtend ging een groep naar het Schunckmuseum en ik ging met Frans, Leni en Tinus een mooie wandeling maken in het Imstenraderbos.

Wandelen Eikhold 1      Eikhold wandelen 2

Zaterdagmiddag hebben de meesten meegelopen met een kasteelwandeling vanuit Eikhold. We kwamen eerst door het landgoed van kasteel TerWorm met prachtige tuinen en een oranjerie. Daarna liepen we naar een echt Limburgs café waar we ons te goed deden aan koffie, thee, bier en vlaai. Binnen leek het wel een klein museum, erg leuk om te zien. Gelukkig was dat café naast het station Voerendaal en konden enkelen met de trein terug naar Heerlen. De anderen liepen verder naar kasteel Cortenbach en daarna door de velden terug naar Eikhold. Onderweg werden we diverse malen gepasseerd door (amateur)wielrenners van de Amstel Gold Race; erg leuk!

Goldrace Eikhold

Ons diner werd verzorgd door onze geweldige kok Koos. Petje af, wat was het heerlijk!

’s Avonds weer gezellig gepraat en gebridged.

Zondagochtend is een groep naar de kunstmarkt in Heerlen gegaan en de sportievelingen hebben de wandeling in het Imstenraderbos gedaan. Deze was echt prachtig!

Terug voor de lunch, waarna we met z’n allen hebben opgeruimd. Rond 14.00 uur namen we afscheid van elkaar.

Al met al een heel geslaagd weekend in het prachtige Eikhold. Het was erg gezellig met elkaar en leuk dat Tinus mee mocht. Extraatje waren toch wel de culinaire kunsten van Koos.

Dank aan de organisatoren!!

Jolanda Engels

Verslag van een dagje Noordwijk met Liebermann.

Wat een leuke en gevarieerde wandeling! Maar laat ik bij het begin beginnen. Om 10:45 uur verzamelden wij ons bij het station Gouda en vertrokken we met de trein en daarna de bus naar Noordwijk. Bij Alexander Beach club bleek een tafel voor ons gereserveerd en konden we van een kopje koffie genieten.

Daarna begon de wandeling. De eerste schilderijen van Max Liebermann (1847 – 1935), een Duits-Joodse schilder, troffen we in het Oude Zeedorp. Goed waren de verschillen te zien tussen hoe het toen was, en nu.

De volgende afbeeldingen waren op de boulevard. Hier vertelde Pieter ook wat over de geschiedenis van de vuurtoren. Al in de vijftiende eeuw werden op die plaats vuren voor de scheepvaart ontstoken.

We vervolgden onze tocht richting Noordduinen, en prachtig natuurgebied. Op een hoog duin had Liebermann daar een panorama van de Noordzijde polder geschilderd. Langs allerlei omwegen, we passeerden voormalige kruidenvelden, liepen we richting Noordwijk Binnen.

Wat is Van der Meer een prachtige boekhandel! Alleen die is al een reden om nog eens naar Noordwijk te gaan. Arnon Grunberg had daar net een signeersessie achter de rug. Daardoor was er weer plaats om ergens te gaan zitten en je met een goede lunch en muntthee te laten verwennen. Voor wie van literatuur houdt, is hier veel te zien.

De route werd door het oude dorp vervolgd. We hoorden hier, hoe Noordwijk ooit z’n stadsrechten kwijtraakte. Bij de Oude Jeroen werd de legende van St.-Jeroen, de beschermheilige van Noordwijk, verteld. We kwamen verder lopend langs het geboortehuis van Henriëtte Roland Holst, een prachtig oud pand, dat vele bestemmingen had gekend. Vervolgens ging het langs de St.-Jeroen, een grote neogotische kerk uit de negentiende eeuw, richting algemene begraafplaats, waar vele beroemdheden liggen begraven. Ondertussen passeerden we de nodige panelen van Max Liebermann, die werkelijk overal in Noordwijk wel geschilderd heeft. Liebermann was een impressionistisch schilder, die z’n figuren vaak met enkele vegen aangaf. Dat leidde soms tot leuke discussies: Hoeveel honden staan er nu op dat schilderij van een Engelse jager?

Het laatste deel ging door De Zuid, de chicste wijk. Je kijkt hier werkelijk je ogen uit naar de immense villa’s met hun tuinen. Wat een rijkdom is hier samengebald.

Via de Koningin Astridboulevard kwamen we bij Huis ter Duin. Ook hier weer veel Engels aandoende chic en een mooie collectie schilderijen van George van Herwaarden. Een aardige ober maakte de Van Herwaarden lounge voor ons open, waar nog meer schilderstukken hingen, vooral circusbeelden.

Na een drankje zat de wandeling erop. Over de parkeerplaats liepen we langs het laatste paneel van Liebermann, de tennisbaan waar zijn dochter ooit tenniste, naar de bushalte. Einde van een mooie dag. 

Noordwijk met Liebermann

Verslag bezoek Museum Overschie 3 oktober 2021

3 0ktober 2021 Leidens Ontzet, echter een 15 tal actieve leden van Nivon Gouda gaan dan wat anders doen. Het is een regenachtige dag. Rond de klok van 14.00 uur begint de excursie bij Museum Overschie.
Een aantal leden hadden de deelnemerslijst en plaats van ontvangst niet goed gelezen en stonden bij de hoofdingang van het Museum te wachten tot de deur geopend zou worden. En klokslag 14.00 uur ging de deur los.
De leden die wel hadden opgelet en dus via de achterzijde van het museum waren binnen gekomen zaten al lekker aan een kopje thee of koffie met een heerlijk Overschies gebakje.

Kopje Koffie Museum Oud Overschie

Gert-Jan heette ons welkom en gaf het woord aan de oprichter en bewoner van het museum, John van den Berg.
John vertelde vol enthousiasme over het ontstaan van het museum. Hij vertelde ook dat er op dit moment vijf dagen in de week hard gewerkt wordt om nog zo’n 1500 foto’s te digitaliseren en toe te voegen aan ongeveer hetzelfde aantal dat al online staat.
Buiten deze fotocollectie zijn er ook veel documenten en stukken die digitaal opgeslagen zijn en nog gaan worden.

Na deze intro werden we in twee groepen verdeeld.
Groep 1 ging onder leiding van Leo Kool naar de voorkant van het museum en groep 2 vertrok met, John van den Berg, naar de achterzijde.

Wapenschilden Museum Oud Overschie
Ondergetekende zat in groep 1. We kregen mooie verhalen te horen over vroeger en zelfs een anekdote over zijn dochter, die huisarts is in Zierikzee waar in de praktijk een foto hangt van Overschie. Veel bewoners vertrokken uit Overschie maar blijven altijd terugkeren naar “hun” thuisbasis. Vol passie vertelt Leo Kool en hij wist de vragen die hem gesteld werden te beantwoorden.

Vanuit de ruimte waar de pc’s staan en de boeken vol foto’s, kwamen we in een wat lagergelegen kamer waar veel mooie goederen staan, alles heeft zijn eigen verhaal. Van een apparaat om water op te pompen om de ramen te wassen tot een oude boeren linnenkast vol met witte lakens, zalfjes en noem maar op.

Oude boerenkast museum Oud Overschie

Via een zeer steile trap kwamen we boven. Daar werden wederom schitterende verhalen ten gehore gebracht, al het speelgoed heeft een eigen verhaal. Ook de oude schoolbank bracht bij velen mooie herinneringen terug, zoals het schrijven met een kroonpennetje en inkt. Na deze kamer werden we al vertellend naar de naastgelegen kamer geleid. Een kamer met mooie verhalen een geschiedenis, ook hier kwam een mooie anekdote. In de kribbe (wieg) die in de bedstee staat heeft onze gids Leo als baby gelegen. Ook werd er verteld over de vele verfkunsten die er zijn gebruikt, zoals de houten deuren van alle kasten en zelfs de schoorsteen die niet van marmer is maar gewoon van hout die een marmerlook heeft gekregen.

Vloer Museum Oud Overschie
De vloer was ook op een bijzondere manier onderhanden genomen. John van den Berg heeft hier nog aan meegeholpen. Als je er goed naar kijkt zie je de voeten nog.

Iedereen uit groep 1 was weer veilig beneden. We gingen via een klein atelier door de tuin naar de achtergelegen expositieruimte waar diverse beelden staan die allemaal een eigen verhaal hebben.


In de tuin tussen twee fruitbomen komen we drolletje 3 van Overschie tegen en daar tegenover een beeld dat turf voorstelt. Dat werd in die streek vroeger nog gestookt.

Via een timmermanswerkplaats en vele attributen over de scheepvaart van destijds op de Schie, gaan we naar het buitenterrein (melkfabriek). Helaas was het weer niet zo mooi dat we besloten om volgend jaar terug te komen, zodat we het grote buitenterrein goed en droog kunnen bezoeken.

Na bijna twee uur keerden we terug naar de keuken en voegde groep 2 zich er ook bij. Hier werd voor een ieder nog wat te drinken ingeschonken. We hebben vanmiddag kennisgemaakt met een mooi stukje geschiedenis over Overschie.
Gert Jan bedankt voor dit leuke en leerzame uitje.

Museum Oud Overschie
John van den Berg en Leo Kool zeer bedankt voor de gastvrijheid in het museum en de mooie verhalen.
Tot volgend jaar.

Ronald van Wijk

Museum Oud Overschie.
Tel. 010 4158864
www.museumoudoverschie.nl
Overschiese Dorpstraat 136-140 ( Museum Oud Overschie )
Overschiese Kerksingel 1 ( Buitenmuseum / De Melkfabriek )

Verslag excursie Rotterdam en de oorlog – wandelen door oude wijken

Op zondag 17 oktober gingen wij met een groep van veertien enthousiaste mensen met de trein naar Rotterdam voor de wandeling door de wijken Oude Westen, Middelland en het Scheepskwartier. Deze wijken bieden veel op het gebied van oorlogshistorie. Voor mij was het twee jaar geleden dat ik meeging met de wandeling door Crooswijk en het was fijn om weer bekenden en ook weer nieuwe mensen te ontmoeten. Bijzonder was ook om te ontdekken dat er een stadsgenote meewandelde en al babbelend te ontdekken dat de wereld maar klein is …

Pieter van der Wel was weer onze gids. Hondje Tinus mocht ook mee. Voor hem was Rotterdam vast ook een belevenis, zeker bij het zien van hele grote viervoeters onderweg. Gelukkig kon hij achter vertrouwde benen wegkruipen.

Oorlogsgeschiedenis Rotterdam 1

Na het verlaten van het station steken we het Weena over om koffie te drinken bij The Gallery Kitchen in winkelcentrum Plaza. Na koffie – en sanitaire stop en bijpraten gaan we, iets later dan gepland, op pad richting Beukelsdijk.

Als geboren en getogen Schiedamse ken ik de Beukelsdijk, maar van de straten daaromheen zoals Beatrijsstraat en Graaf Florisstraat had ik nog nooit gehoord! In oorlogstijd is daar veel gebeurd. Nu zijn het mooie stille straten, met indrukwekkende gevels en oude bomen. Pieter liet ons o.a. het huis aan het G.W. Burgerplein zien, waar NSB-organisatie het Front van Nering en Ambacht was gevestigd.

Pieter vertelt onderweg veel en als zorgzame gids wacht hij steeds met het vervolgen van zijn verhaal tot de groep weer compleet is.

Aan de Schietbaanlaan stond het Joodse Ziekenhuis Megon Hatsedek en het Israëlische Oude Lieden Gesticht. Pieter wijst ons op details in de gevels. Via de Claes de Vrieselaan lopen we de Robert Fruijnstraat in en daar zien we het voormalig klooster van de Franciscanessen. Aan de Heemraadssingel waren veel kantoren gevestigd, onder andere het districtskantoor van de NSB, door nationaal leider Anton Mussert zelf feestelijk geopend op 28 juni 1941.

Tijdens de wandeling dacht ik steeds aan de vele verhalen die achter de voordeuren liggen. Als we bij één van die voordeuren stilstaan, verlaat net op dat moment een bewoner zijn huis en voegt zich geïnteresseerd bij onze groep om even mee te luisteren. We lopen langs het gebouw van het RIAGG Rijnmond; in 1943 stond daar het Joodse Weeshuis Ezrath Jethoniem. Het weeshuis werd tegelijk met het Joodse ziekenhuis ontruimd op 26 februari 1943.

Aan de Nieuwe Binnenweg stond op de plek waar nu het Evangelisch centrum Europoort is gevestigd, het Capitol Theater, gebouwd in 1919 door een Poolse kleermaker, die daar een bioscoop opende. Daar werd in 1943 de eerste grote razzia gehouden. Er streek nog een Joods-Poolse bioscoopexploitant neer in Rotterdam: de vermaarde Abraham Tuschinski. Hij opende aan de Coolvest (Scheepskwartier) zijn eerste Thalia-bioscoop in 1911.

Oorlogsgeschiedenis Rotterdam 2

We lopen via het Museumpark, door het voormalig “Land van Hoboken” naar  Café Westkop, voor een drankje en een rustmoment. Met uitzicht op het Depot van Museum Boymans van Beuningen; een prachtig staaltje moderne kunst tussen de monumentale gebouwen. Een paar wandelaars besluiten nog even te blijven en de tram te nemen naar het Nivoncentrum. De anderen lopen met Pieter door naar het Scheepskwartier. Via de Westersingel komen we langs de Witte de Withstraat, waar het gebouw staat van de Nieuwe Rotterdamsche Courant. Tijdens het bombardement op 14 mei 1940 viel het gebouw net buiten de brandgrens en bleef gespaard. Nu is er een eetcafé in gevestigd.

Omdat we wat verlaat zijn, snijden we een stukje van de route af. Via de Parklaan lopen we langs de villa van Henri Jamin. Tijdens de bezetting was hier de Wehrmachtkommandatur voor Rotterdam gevestigd. Bij de Veerhaven staan we stil bij de Koninklijke Roei- en Zeilverening de Maas. Dit gebouw deed dienst als militaire sociëteit van de Wehrmacht.

Oorlogsgeschiedenis Rotterdam 3

Dan stappen we op tramlijn 7 naar onze eindbestemming het Nivoncentrum aan de Dirk Smitsstraat. Net op tijd want het begint te regenen. Wat een geluk; we hadden de hele middag prima wandelweer! Aangekomen in het Nivoncentrum kunnen we heerlijk bijkomen van de interessante wandeling, onder het genot van een smaakvol driegangendiner.

Pieter, bedankt voor de verhalen en het gidsen! Iedereen bedankt voor de gezelligheid en vast tot een volgende keer!

Tot slot……:

Rotterdam

Onuitwisbaar verleden

Ligt hier verborgen

In gevels en verhalen

Komen langzaam tot leven

Kruipend naar het heden

Nog niet vergeten

Op de dag van morgen

(Verslag excursie door) Tjitske Baartmans

Verslag wandeling Kaapse Bossen bij Doorn op 3 november

Op een mooie, zonnige woensdagmorgen verzamelden we op de parkeerplaats bij het winkelcentrum Bloemendaal. We reden met drie auto’s, negen mensen en een teckel naar Doorn. Daar voegde Marion uit Harmelen zich bij ons.

Kaapse bossen 2021

We begonnen de wandeling in een wat mistig bos. De paden waren soms drassig en hier en daar waren er fikse plassen. Zo te zien had het kort geleden nog flink geregend, maar gelukkig bleef het tijdens onze wandeling droog.

Kaapse Bossen 2021 (2)

Het was windstil en de bomen stonden in herfsttooi, met groen dat vervaagde naar het geel van de herfst. Dat het een goed paddenstoelenjaar is, konden we ook in de Kaapse Bossen ervaren.

Kaapse Bossen 2021 (3)

De wandeling ging langs de villa op de buitenplaats De Ruiterberg. De buitenplaats werd gesticht in 1916, door Jan Wilmink, directeur van de Koninklijke Hollandse Lloyd.

Voor de (door ieder meegenomen) lunch stopten we bij de uitkijktoren De Kaap. De toren is 25 meter hoog en bij helder weer heb je een mooi uitzicht over de Utrechtse Heuvelrug en kun je zelfs de Utrechtse Dom zien. Twee mensen beklommen alle trappen, om ons bij terugkomst te vertellen dat dit weidse uitzicht er vandaag – wegens de mist – niet inzat. Maar er was wel een mooi zicht op het bos in herfstkleuren.

Na de lunch wandelen we langs de Doornse Kei, die daar sinds 1935 op een sokkel staat. Het is een zwerfkei uit de ijstijd, afkomstig uit Scandinavië, zo’n 150.000 jaar geleden.

Op het terras van het Chalet Helenaheuvel dronken we nog een lekkere kop thee/koffie en genoten we van het uitzicht.

Daarna wandelden we verder door de prachtige herfstbossen. Het was een mooie wandeling in goed gezelschap.

Tineke Oosterloo

Kaarslicht Museum Gouda

Corona maakte het weer heel spannend bij het Nivon-bezoek aan museum Gouda. Net voor de rondleiding op zondag 28 november worden er weer nieuwe maatregelen aangekondigd. Gelukkig mag groepsbezoek aan een museum nog wel. Pieter van der Wel wacht ons al op. Met mondkapjes op lopen zeven gelukkige Nivonners achter onze gids aan. Kaarslicht is het thema van de tentoonstelling. Ik denk bij kaarslicht aan gezelligheid, maar Pieter legt uit dat kaarslicht in de tijd dat er geen elektrisch licht was, vaak de enige bron van licht is. Dit wordt heel duidelijk in een duistere kamer met een paar brandende kaarsen. De schilderijen aan de muur zijn niet te zien. In deze donkere tijden was er toch tijd om samen iets te doen: verhalen delen, muziek maken, zingen en elkaar het hof maken.

Kaarslicht 1 Gouda

Mooi zijn de schilderijen met taferelen van buiten, zoals als een processie bij kaarslicht, een snoepzaak rond Sinterklaas en een kermis. Natuurlijk kon de schilder buiten smokkelen met de maan. Zoals iedereen weet kan een volle maan zelfs schaduw opleveren.

Al snel werd duidelijk dat het schilderen bij kaarslicht een genre is in de schilderkunst. Kaarslicht verhult dingen die niet altijd het daglicht kunnen verdragen: een slechterik krijgt door een schaduw al snel een ongure gedaante; of Jozef die onder een trap ligt terwijl Maria en oma Anna bij een kaars zitten te genieten van het grote wonder van baby Jezus (een echte Rembrandt!)

Kaarslicht 2 Gouda

Bij elk schilderij wist Pieter iets boeiends te vertellen. Zie ik daar in mijn ooghoek de suppoost stiekem met ons meelopen? Ligt dat aan het gezelschap of aan de vele wetenswaardigheden van Pieter? Op zolder kunnen we nog de hand schudden van Sinterklaas. Die zit net even uit te rusten van de vele langskomende kinderen.

Kaarslicht 3 Gouda

Na de tentoonstelling trakteert het Nivon ons op een kopje koffie of thee. Pieter, heel erg bedankt voor het (kaars)licht dat je op de schilderijen hebt laten schijnen. Heel erg boeiend.

Jenny Schoemaker

Verslag wandeling Polder Bloemendaal op 11 december

Voorzichtig, het is spekglad hier. Deze uitroep zullen we nog regelmatig horen op onze wandeling door de Polder Bloemendaal.

Bloemendaalse Polder 2021 a

Op deze zaterdagochtend verzamelen we aan de rand van Gouda. Het is een prachtige dag. Zon, geen wind en een lichte nevel die de weilanden en sloten een sprookjesachtige sfeer geeft. Onder de bezielende leiding van Koen vertrekt tegen tien uur ons groepje van tien wandelaars.

De waarschuwing die Leni ons gaf bij de uitnodiging om vanwege de modderigheid toch vooral stevige schoenen aan te trekken wordt al snel bewaarheid als we afslaan naar een laarzenpad. Al slingerend soppen we verder en stoppen regelmatig om van het uitzicht te genieten. Te genieten van de laaghangende mist boven de velden en de weerspiegeling van de Hollandse luchten in sloten en vaarten. Regelmatig wijst Koen ons op bijzondere punten in het landschap. We staan even stil bij de lisdodde. Koen vertelt dat deze “sigaren” na de bloei pluizen geven die vroeger veel werden gebruikt als vulling in kussens en matrassen. Heden ten dage kan je deze nog kopen onder de naam Futon matras.

Bloemendaalse Polder 2021 b

We wandelen verder en komen bij een uitzichtpunt. De trap is inderdaad spekglad en het is maar goed dat er een leuning is. Naast het uitzichtpunt ligt een trekvlotje waar we ook heel voorzichtig opstappen. Door aan een ketting te trekken bereiken we allemaal veilig de overkant. Bij een stenen picknicktafel, dat een blad heeft met een zonnepaneel en aansluitingen om je telefoon op te laden, hebben we onze eerste pauze en komt Leni met een verrassing, echte Goudse stroopwafels, jammie, zo heb ik ze nog nooit gegeten.

Koen heeft ook een verrassing en laat ons een veenmol zien. De veenmol is met zijn lengte van 5 tot 7 centimeter één van de grootste insecten van West-Europa en zeldzaam. Hij ziet er griezelig uit.

Naast de picknicktafel wacht ons weer een trekvlotje, we krijgen er al handigheid in en bereiken daarna de rand van Waddinxveen. Leuke huizen staan hier, met veelal een brug voor de deur om de weg te bereiken.

Bloemendaalse Polder 2021 c

Via een winterdijk die al in 1624 beschreven staat, bereiken we onze tweede pauzeplek. Vanaf deze plek hebben we een mooi uitzicht op verschillende vogels. Koen kent de meeste bij naam en maakt ons een beetje wegwijs in de verschillende soorten en waarom ze ze hier overwinteren.

Weer tijd om verder te gaan. Over een goed begaanbaar schelpenpad bereiken we tegen één uur weer ons vertrekpunt en kijken terug op een bijzonder geslaagde wandeling door een mooi gebied met gezellige medewandelaars.
Ronald van de Perk